”Nieuw hoeft niet altijd het startpunt te zijn, maar dat betekent ook niet dat we alles moeten behouden.
Tamar NoevermanFurniture Specialist
Hergebruik van meubilair is niet nieuw, maar krijgt wel een steeds belangrijkere plek binnen kantoorinrichting. In projecten zien we de vraag naar circulaire oplossingen toenemen en worden we vaker uitgedaagd om te kijken naar wat er al is: welk meubilair kunnen we behouden, wat kunnen we opnieuw inzetten en waar is nieuw echt nodig?
Vanuit mijn rol als Furniture Specialist breng ik deze ontwikkeling binnen Ditt verder in kaart. Niet met het idee dat alles hergebruikt moet worden, maar om te kijken waar hergebruik van waarde kan zijn. Daarbij onderzoek ik wat onze huidige leveranciers op dit gebied doen en welke andere partijen kunnen aansluiten. Zo kijken we hoe we hergebruik eerder kunnen meenemen in onze projecten, met oog voor kwaliteit, functionaliteit en uitstraling.
Hergebruik begint met weten wat je hebt.
Voordat je kunt bepalen wat je opnieuw wilt gebruiken, moet je eerst weten wat er staat. Dat klinkt simpel, maar bij veel organisaties is dat helemaal niet zo overzichtelijk. Hoeveel stoelen zijn er? Van welk type? wat is de levensduur? In welke staat verkeren ze? En op welke locatie staan ze?
Daarom zie ik inventarisatie als een belangrijke eerste stap. Van inventarisatie naar beoordeling op kwaliteit, esthetiek en functionaliteit en vervolgens naar het uiteindelijke meubelplan. We willen hergebruik eerder meenemen in advies, ontwerp en relocatie. Dat betekent ook een goede logistieke planning, hergebruikscenario’s ontwikkelen en de consequenties voor ontwerp, kosten en impact inzichtelijk maken.
Voor grotere organisaties kan meubelmanagement daar nog een stap aan toevoegen. Door meubels te registreren of te taggen ontstaat inzicht in locatie, conditie en kwaliteit. Daarmee wordt het makkelijker om meubels te beheren en te zien wat er beschikbaar is.
Bestaand en nieuw mogen gewoon naast elkaar bestaan
Juist de combinatie van bestaand en nieuw vind ik interessant. Een tafelonderstel met een nieuw blad, stoelen die opnieuw worden gestoffeerd of meubels die op een andere plek een nieuwe functie krijgen. Zo kan hergebruik gewoon onderdeel worden van het nieuwe concept.
Ook in de markt zien we deze beweging steeds meer: levensduurverlenging voorop, gevolgd door hergebruik en pas daarna de aanschaf van nieuw meubilair.
Dat vind ik een logisch uitgangspunt. Nieuw hoeft niet altijd het startpunt te zijn, maar dat betekent ook niet dat we alles moeten behouden. Een stoel kan er nog goed uitzien, maar ergonomisch niet meer voldoen. Of een tafel past qua afmetingen niet in de nieuwe indeling.
Daarom kijken we bij hergebruik naar kwaliteit, functionaliteit én uitstraling. Wat kunnen we direct opnieuw inzetten? Wat kunnen we aanpassen, reinigen of opnieuw stofferen? En wanneer is nieuw toch de betere keuze?
Kantoormeubilair hergebruiken in de praktijk
Twee mooie voorbeelden met verschillende aanpak bij Ditt zijn Svalner Atlas en Machinefabriek Geurtsen.
Bij Atlas hebben we de boardroomstoelen en een aantal vergaderstoelen opnieuw laten stofferen. Mooie designklassiekers die kwalitatief nog jaren mee kunnen. Ook hebben we de bestaande bureauonderstellen behouden en gecombineerd met nieuwe bladen. Zo kregen de meubels een frisse uitstraling, passend bij het nieuwe ontwerp.
Bij Geurtsen ging het ook om meubels waar de opdrachtgever waarde aan hechtte en die ze graag wilden behouden. Samen met het ontwerpteam is gekeken hoe we deze mebels een passende plek konden geven in de nieuwe werkomgeving. Soms zijn daar maar kleine aanpassingen voor nodig.
Voor mij laten beide projecten zien dat hergebruik niet ten koste hoeft te gaan van het ontwerp, maar er juist op een natuurlijke manier onderdeel van kan zijn.
Ook wetgeving beweegt richting circulariteit
Dat hergebruik steeds belangrijker wordt, komt niet alleen vanuit ons of opdrachtgevers, ook Europese wet- en regelgeving speelt hierin een rol. De ESPR (Ecodesign for Sustainable Products Regulation) is Europese wetgeving die producten duurzamer moet maken, bijvoorbeeld door eisen te stellen aan levensduur, repareerbaarheid en hergebruik.
Onderdeel hiervan is het Digital Product Passport (DPP), een digitaal productpaspoort met informatie over materialen, onderdelen en reparatiemogelijkheden. Dit wordt stapsgewijs verplicht voor bepaalde productgroepen. De verwachting is dat in 2028 de specifieke regels voor meubilair worden vastgesteld, waarna deze op zijn vroegst in 2029 verplicht kunnen worden voor meubelproducenten en importeurs.
Ook de CSRD (Corporate Sustainability Reporting Directive) speelt hierin een rol. Deze Europese richtlijn verplicht grote bedrijven om te rapporteren over hun duurzaamheidsimpact, bijvoorbeeld op het gebied van grondstoffengebruik en hergebruik van materialen. Ook voor meubelproducenten wordt dit steeds relevanter en vraagt het om bewuster na te denken over de levensduur van meubels.
Waar bestaat een meubel uit? Kan het uit elkaar? Zijn onderdelen vervangbaar? Kan het opnieuw worden gestoffeerd? En wat gebeurt ermee als een opdrachtgever het over een aantal jaar niet meer nodig heeft? Dat zijn vragen die uiteindelijk net zo relevant kunnen worden als kleur, materiaal, prijs en levertijd!


